Artykuły medyczne,  Artykuły odżywianie

Zdrowie publiczne, kilka słów o studiach dla managerów zdrowia

Zdrowie Publiczne to stosunkowo nowy kierunek studiów z połowy lat 90-tych. Niestety wiedza przeciętnego obywatela na temat tej dziedziny jest znikoma, przez co często spotykamy się z pytaniem „co to za studia, czego właściwie uczą?”. A że często, co nieznane to nielubiane, to i studia te, przez większość ,traktowane są po macoszemu i nie poświęca się im należytej uwagi. Medycyna ,farmacja i temu podobne dziedziny nie muszą „walczyć” o swoje miejsce, jednak ze Zdrowiem Publicznym jest inaczej. Przed nami dużo pracy i wspólnych wysiłków w kreowaniu pozytywnego wizerunku Zdrowia Publicznego jako dziedziny medycznej… Pozytywną sprawą wydaje się jednak fakt, że z roku na rok kierunek Zdrowie Publiczne cieszy się coraz większą popularnością. Jest to dobra propozycja dla tych, którzy chcieliby pracować w służbie zdrowia, a zarazem łączyć znajomość różnych dziedzin naukowych. Studia ZP przygotowują studentów do pracy w sektorach odpowiedzialnych za zarządzanie, administrację i ochronę zdrowia we wszystkich jej placówkach i sektorach. Zdrowie Publiczne można studiować na uniwersytetach medycznych, uniwersytetach ogólnych, akademiach wychowania fizycznego oraz państwowych wyższych szkołach zawodowych. Każda z uczelni ma własne kryteria, co do przyjmowania kandydatów. Najczęściej brane są pod uwagę wyniki maturalne, wyniki testów przeprowadzanych przez uczelnie (głównie biologia, biologia człowieka, chemia) oraz wyniki rozmów kwalifikacyjnych. Najtrudniej dostać się na Uniwersytety Medyczne. Na kierunku ZP prowadzone są specjalności. I tak studenci mogą wybierać spośród: -zarządzania w ochronie zdrowia -promocji zdrowia -edukacji zdrowotnej lub pedagogiki zdrowia -komunikacji społecznej w zakresie zdrowia( praca w mediach) -ratownictwa medycznego -dietetyki i żywienia Na studiach obowiązuje kilka bloków tematycznych. Są to głównie przedmioty medyczne( m.in. anatomia, biochemia, fizjologia człowieka, medycyna społeczna, medycyna naturalna, żywienie człowieka, epidemiologia),przedmioty ekonomiczne i managerskie (m.in. mikroekonomia, makroekonomia, biznes plan, prawo ZP, prawo pracy, rachunek kosztów) oraz przedmioty wykształcenia ogólnego (dydaktyka z metodyką, socjologia zdrowia, psychologia ogólna, pedagogika, seksuologia itp.) Według studentów Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu, do najtrudniejszych należą ekonomia, anatomia, biochemia, epidemiologia. Do najprzyjemniejszych i najciekawszych z kolei –międzynarodowe problemy zdrowia, promocja zdrowia matki i dziecka, seksuologia, zdrowie psychiczne. Z czym chyba jednak każdy student się zgodzi ,bardzo dużo zależy od podejścia i umiejętności osoby wykładającej. Czasem bardzo ciekawy przedmiot , można wyłożyć w sposób godny pożałowania ,gdzie jedynie z czym się wychodzi z sali wykładowej, to poczucie straconego czasu. Ale to taka mała dygresja. Trzeci rok studiów to pisanie pracy licencjackiej i seminaria. Praca może być tylko teoretyczna, ale może być również badawcza, co z całą pewnością zwiększa jej atrakcyjność. Należy ją wówczas poprzeć badaniami statystycznymi, które niestety student musi zrobić na własną rękę. Bardzo ważną kwestią jest wybór interesującego tematu pracy jak i dobrego promotora. Od tego drugiego, w głównej mierze, zależy nasz sukces. Ostrzegam przed „upierdliwymi” promotorami, wtedy chęć do studiowania maksymalnie spada! Po obronie pracy licencjackiej większość studentów decyduje się na kontynuację studiów na magisterce. Wówczas dużo przedmiotów się powtarza, część jest rozszerzona, ale i dochodzą nowe przedmioty np. ekonomika leku, rachunkowość, prawa pacjenta, choroby społeczne, zawodowe itp. W ciągu całych studiów jest do napisania kilka prac semestralnych np. eseje z psychologii, pedagogiki. Zazwyczaj egzaminy są w formie pisemnej i testowej, ale zdarzają się i egzaminy ustne. Po każdym roku w czasie wakacji student musi zaliczyć praktyki z zakresu promocji zdrowia(np. w szkołach),a także zakresu zarządzania w opiece zdrowotnej (w ZOZ). Ogólnie studia są przyjemne i ciekawe, nie ma na nich takiego „wyścigu i zakuwania” jak na kierunku lekarskim. Jedynym minusem, często odczuwanym przez studentów, jest traktowanie tego kierunku jak „5 koła u wozu” i poczucie dyskryminacji na uczelni. Naprawdę trzeba mocno wierzyć w co się robi i znaleźć dużo samozaparcia, by tym nastrojom nie ulec. Osoby kreatywne i żądne wiedzy zachęcam do udzielania się w kołach naukowych, a także korzystania z wymian międzynarodowych i szkoleń. To naprawdę rewelacyjna sprawa, łącząca naukę z umiejętnościami praktycznymi. Wszelkie informacje na temat studiów Zdrowia Publicznego można znaleźć na stronach uczelnianych. Może również i wy chcielibyście się podzielić opiniami na temat studiów ZP, czekamy na e-maile. mgr Anna Słomińska Specjalista Zdrowia Publicznego

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *